North Carolinalı beşli Wednesday’in altıncı albümü Bleeds, hikâyelerden oluşan kolajvari bir anlatımla shoegaze, punk ve country türlerini karman çorman ediyor.

Karly Hartzman, MJ Lenderman, Xandy Chelmis, Alan Miller ve Ethan Baechtold’dan oluşan ekip, 2021 tarihli Twin Plagues ile dikkatleri üzerine çekmiş, ardından 2023’te Dead Oceans etiketiyle yayımladıkları Rat Saw God sayesinde indie rock sahnesinde kendine kalıcı bir yer açmıştı. Bu süreçte gitarist MJ Lenderman’ın solo kariyeri de aynı hızla büyümeye devam etti.

Bleeds’in kayıtlarından yalnızca bir ay önce Hartzman ile Lenderman romantik ilişkilerini noktaladı. Hartzman, ardından doğup büyüdüğü Greensboro’ya geri taşındı. Bu hayat değiştirici dönemin etkisini albümde kalp kırıklıklarını ve memleketini tasvir etme biçiminde yer bulurken albümde anılar, insanlar ve olaylar çatlaklardan sızar gibi sürekli yüzeye çıkıyor. Hartzman çoğu zaman mesafesini koruyan bir anlatıcı olsa da hikâyelerin kilit noktası onun bakış açısı. Absürt, grotesk ve travmatik Amerikan kültürünün parçası olmuş bu imgeleri sözlere dökerken, onları içten içe çözümlemeye ve yorumlamaya çalışıyor.

Wednesday’in önceki işlerinde melodilerin zaman zaman gürültüye kurban edildiği anlar, Bleeds’te daha dengeli bir besteciliğe evrilmiş. Shoegaze, noise ve country arasında kaybolmadan, bu türlerin eğilimlerini bilinçli bir şekilde kullanıyorlar. Steel gitarın, gürültüye yedirilişi hem yenilikçi hem de çarpıcı.

ABD’nin güneyinde iyinin, kötünün ve çirkinin özenilmiş bir kolajı olan Bleeds’in his haritasını çıkardık.

Albüm “Reality TV Argument Bleeds” ile ağırdan kaynayan bir açılış yapıyor. İlk yarıdaki yükseliş, tanıdık bir Wednesday patlamasında çözülüyor. 2023’ten bu yana vokalini geliştiren Hartzman’ın çığlıklarında bile artık daha kontrollü bir güç ve gürültülü gitarlarla vokal arasında daha adil bir paslaşma var artık; kimi yerde müzik bir arka plan gibi hikâyeyi taşımaya bırakıyor.

Albümün açılış cümlesi “Pickin’ ticks off of you” (Üzerinden keneleri ayıklıyorum), nasıl bir dil ve hikâyenin bizi beklediğini hemen haber veriyor. Hartzman’ın sözleri hem şiirsel hem doğrudan, hem kasıtlı hem spontane. Keneleri ayıklamak, onun için bir sevgi dili olduğu kadar albümün sinematik ve iç gıcıklayıcı dünyasının başlangıcı.

Ardından gelen “Townies”, albümün en kuvvetli parçalarından. Daha ilk saniyelerde Hartzman’ın “Catchin up with the townies / Some have gone but most are still around / the ghosts of them surround me / They hang on tight until they drown” (Kasabalılarla hasret gideriyorum / Bazıları artık yok ama çoğu hâlâ burada / Hayaletleri etrafımı sarmış / Sıkıca tutunuyorlar, ta ki boğulana kadar) sözleriyle karşılanıyoruz. 

Ölümün çok rahat telaffuz edildiği, gitarların giderek kirlendiği, Hartzman’ın vokallerinin öfke, bitkinlik ve şefkat arasında salındığı bir şarkı. Şefkatle andığı “townie”ler bir yandan hayalet gibi üstüne çökerken, bir yandan da Hartzman’ın sesinde sinir ve tükenmişlik yankılanıyor.

“Wound Up Here (By Holdin On)”,  ismini North Carolinalı şair Evan Gray’in dizelerinden alıyor. Başlangıçta melodik gitar riffleriyle açılan şarkı, giderek bir yumağa dönüşüyor. “I wound up here by holdin’ on” (Direndikçe kendimi burada buldum.) tekrarları içinde, Hartzman’ın titrek sesiyle söylediği “You reappear before I noticed you were gone” (Yokluğunu fark etmeden, birden yeniden karşımda buluyorum seni.) sözleri albümün en iç burkan ânı. Bas ve davullar güçlü bir omurga oluştururken sözlerin bilinç akışı tarzı burada can yakmaya başlıyor.

Bleeds ile hatta Wednesday ile ilk karşılaşmada Karly Hartzman’ın yoğun imgelerle örülü söz yazarlığı ilk başta zorlama gelebilir. Hartzman’ın dünyayı ve yaşadıklarını sindirme hali, çok görsel ve alaycı. Onun bunları sindirme, anlamlandırma yönteminin hafızasında kalan capcanlı anıları tekrarlamak olduğu biraz zaman ve dikkatle belirginleşiyor. “Wound Up Here (By Holdin’ On)” ilk yarısında kafamızda oluşturduğu sinematik görüntüleri takip eden duygu boşalması da tesadüf değil yani.

Albümün ilk teklisi “Elderberry Wine” ise bambaşka bir yön açıyor. Pırıl pırıl, zamansız bir country şarkısı. Hartzman ve Lenderman’ın ayrılığından önce yazılmış sözleri, “fazlası zarar” mottosunun metaforlaşmış hâline dönüşüyor.

Albümün en enerjik ve komik parçalarından “Phish Pepsi”de grup hiç bu kadar kenetlenmiş tınlamamıştı. Dolly Parton’ın “Gettin’ Happy”si Wednesday’den geçse nasıl olurdu sorusuna verilmiş bir cevap olarak ortaya çıkmış. Albümün gizli kahramanı Xandy Chelmis steel gitarda hünerlerini sergiliyor; ritim ikilisi Alan Miller ile Ethan Baechtold özellikle ön planda. Hartzman’ı bir adım geriden takip eden MJ Lenderman’ın vokalleri, sözlerin bıraktığı kıskaç hissini yalnızca daha da pekiştiriyor. 

Bu aslında bu şarkıyı ilk duyuşumuz değil. 2021 tarihli Guttering kısaçalarında yayımladıkları eski versiyonuna kıyasla grubun hem yetisel hem özgüvensel gelişimini görmek etkileyici.

“Pick Up That Knife”, Hartzman’ın titrek vokalleri ve parlak gitarlarla açılıp baskın rifflere kayıyor. Noise ile country arasında kurulan bu gerilim hattında, “They’ll meet you outside” sözleri kendini gerçekleştiren bir kehanet gibi defalarca tekrar ederken Hartzman kimi zaman heceleri eğip büküyor, kimi zaman da kelimeleri hızlıca bağlayıveriyor.

Albümün en kısa ama en sarsıcı ânı ise “Wasp”. 87 saniyelik bir screamo patlaması. Konserlerde “Bull Believer”a intro olması için yazılmış olsa da grubun yaşattığı katarsis hissiyle albümün en unutulmazlarından biri. Baş döndüren bas yürüyüşü ve fırtına gibi gitarlarıyla, Hartzman’ın Bleeds’in bu noktasına kadar içine attığı her şey bir anda dışarı fırlıyor.

“My life is a spiderweb. / Built into the doorway. / When you walk in, you duck your head. / And the wind is always blowing.” (Hayatım kapı eşiğine örülmüş bir örümcek ağı / İçeri girerken başını eğip duruyorsun ve durmadan rüzgâr esiyor) sözleri benim albümdeki favorim.

Kapanışı yapan “Gary’s II”, 2021 tarihli Twin Plagues’deki “Gary’s” parçasının doğrudan devamı niteliğinde. Hartzman’ın vefat etmiş komşusu Gary’ye adadığı bu şarkı, Bleeds’in kan ter içindeki duygusal ağırlığını dingin bir finale taşıyor. Kapanışta gürültü ve kaos yerini; acı-tatlı bir hikayeye, daha huzurlu, daha kırılgan bir tona bırakıyor.

Hartzman, Gary’nin yıllar boyunca anlattığı trajikomik hikâyelerin onda nasıl derin bir iz bıraktığını ve ona ilham verdiğini, kendi şarkılarında bu anıları hep saklı tutacağını söylüyor.