Virginia Evans‘ın New York Times Çok Satanlar Listesi’nde 26 hafta boyunca numara olan romanı Muhabbet, dünyayla arasına mektuplar koyarak yaşayan Sybil Van Antwerp’in hikâyesini anlatıyor. Tamamı mektuplardan oluşan bu incelikli anlatı, April Yayıncılık etiketi ve Ergin Kaptan çevirisiyle Türkçede.

---

Ne hakkında? Hikâye ne?

Muhabbet, hayatının son dönemlerini yaşayan yaşlı bir kadının mektupları etrafında şekilleniyor. İlk bakışta oldukça sakin ve gündelik görünen bir hayat anlatılıyor: Eski dostlar, aile üyeleri, kırgınlıklar, küçük dertler ve sıradan günler… Ancak roman ilerledikçe bu mektupların arasında bırakılmış boşluklar görünür olmaya başlıyor. Söylenenlerden çok söylenmeyenler önem kazanıyor. Geçmişte verilmiş kararlar, kaçırılmış fırsatlar ve yıllarca taşınmış yükler yavaş yavaş ortaya çıkarken roman da beklenmedik ölçüde iç burkan bir hâl alıyor.

Zaman dilimi ve mekân

2012-2022 arasında, büyük ölçüde mektuplar, e-postalar ve hatıralar aracılığıyla dolanıyoruz. Mekân ise ağırlıklı olarak Maryland.

Okumadan önce bilmemiz gerekenler

Muhabbet, Virginia Evans’ın yaymllanan ilk romanı ve Aralık 2025 itibarıyla 550 bin kopya satmış, Lionsgate Films tarafından hakları alınmış bir “çok satan”. 

Muhabbet’ten önceki 18 yıl boyunca yedi kitap yazan ve sadece bir tanesini kendi cebinden yayımlatabilen Evans, baristalıktan sekreterliğe bir sürü işte çalışmak zorunda kalmış.

Kitaba dair en çok neyi sevdin?

En çok romanın okuru metnin içine dâhil etme biçimini sevdim. Evans birçok şeyi doğrudan anlatmak yerine boşluklar bırakıyor ve bu boşlukları doldurma işini okura bırakıyor. Bu yüzden roman sadece okunmuyor, aynı zamanda tamamlanıyor. Başlarda yaşlı bir kadının gündelik hayatına tanıklık ediyormuşuz gibi görünürken zamanla işin rengi değişiyor ve metnin altında çok daha derin bir hikâye olduğu ortaya çıkıyor. O noktadan sonra romanın duygusal etkisi de giderek artıyor.

En az neyi sevdin?

Açıkçası sevmediğim ya da beni rahatsız eden belirgin bir şey olmadı.

Yazıma dair neler söyleyebilirsin?

Dil ve anlatım oldukça sade. Evans metni büyük dramatik unsurlara ihtiyaç duymadan ilerletiyor. Gücü de tam burada yatıyor zaten. Özellikle yazılan ama gönderilmeyen mektuplarla da okuru karakterin duygusuna ortak ediyor. Böylece ortaya duygusal sömürüye hiç düşmeden etkileyici olan bir roman çıkıyor.

Kısa sürede sürüklenerek mi okudun? Yoksa biraz sürünerek mi?

Sürüklenerek okudum. İlk sayfalarda “acaba sevmeyecek miyim?” sorusu peydah olsa da sonradan kaptırıp gittim.

Çok etkilendiğin / dönüp tekrar okuduğun bölüm(ler) oldu mu?

Bazı mektupların altındaki sessizlik beni mektupların kendisinden daha fazla etkiledi. Özellikle geçmişe dair parçaların görünmeye başladığı bölümlerde tekrar dönüp okuduğum yerler oldu. Aynı şekilde gönderilmeyen mektupların bazıları da gerçekten çok etkileyici ve tekrar okunmayı hak ediyorlar.

Kitap, modunu nasıl etkiledi?

Bitirdiğimde beklediğimden daha hüzünlüydüm. Hayatın açtığı yaraların kişi kaç yaşında olursa olsun sızacak bir yer bulması insanın içi burkan bir şey bence. Üstelik her insan için geçerli!

Kitabın ismi hakkında ne düşünüyorsun?

Orijinal adıyla The Correspondent mektup arkadaşı anlamına geliyor ve bence metni çok güzel özetliyor. Ancak Türkçe için seçilen Muhabbet ismi de bence oldukça yerinde. Çünkü roman yalnızca mektuplaşmaları değil; insanın hem kendisiyle hem de başkalarıyla arasındaki iletişimi ve iletişimsizliği de anlatıyor. Karakterlerin birbirlerine yazdıkları kadar yazamadıkları şeyler de hikâyenin merkezinde yer alıyor. Bu yüzden çok güzel bir seçim kesinlikle.

Bu kitabı seven şunları da sever

Yazarın da etkilendiğini söylediği John Williams’ın Stoner’ı bir hayat dökümü olarak kesinlikle okunmaya değer bir roman.

Mektuplar demişken, tamamı mektuplardan oluşan Mihail Şişkin’in Mektupların Romanı herkesin bir şans vermesi gereken çok iyi bir roman.

Yazara bir soru soracak olsan bu soru ne olurdu?

Bir insanın hayatını anlatırken sizin için daha önemli olan nedir: Anlattıkları mı, anlatmamayı seçtikleri mi?