Cape Fear: Acele işe şeytan karışır
1991 versiyonu fazla edebiyat parçalamaktan muzdaripti, burada ise tam tersini görüyoruz.
formdayız
Satır aralarında saklananlar: Muhabbet
Virginia Evans birçok şeyi doğrudan anlatmak yerine boşluklar bırakıyor ve bu boşlukları doldurma işini okura bırakıyor. Bu yüzden roman sadece okunmuyor, aynı zamanda tamamlanıyor.
Kenny Dalglish: Bir şehrin alçakgönüllü ruhu
80’lerin futbol estetiğini içe çekmek her zaman güzel. Bir sporcunun bir şehirle böylesine bütünleşmesinin de çok örneği yok hakikaten.
Düşüş: Sessiz kalmış bir tanığın hikâyesi
Düşüş, Har Teatra’nın sahneye taşıdığı ilk oyun. Türkiye tiyatrosunda anlatısını bütünüyle 6-7 Eylül Olayları’na yaslayan nadir örneklerden.
The New Years: Zamanın ağırlığı her sahneye sızarsa
İzleyici olarak sadece iki insan arasındaki ilişkinin değil; zamanın kendisinin tanığıyız ve bundan keyif alıyoruz.
A Poet: Melankoliye sıkışmış bir şair
Tutkuyla bağlı olduğumuz şeylerin her zaman karşılık bulmayabileceği fikriyle, kasvetli ama bütünüyle karamsarlığa da teslim olmayan bir ruh hâli bırakıyor.
Oyun bitti, baştan başlamak ister misiniz?: Seni Seviyorum Uçur Beni
Seni Seviyorum Uçur Beni adlı yeni romanında Zeynep Kaçar, bugünü anlatırken onu hafifçe kaydırıyor, distopik bir katman ekliyor.
Agon: Sporun “gerçek” yüzü
Sporu mitleştirme, sporcuları da insanüstü kahramanlar gibi görme refleksine karşı duruşu filmin en etkileyici yanı.
Tanıdık bir şiddetin içinden: Sus
Şiddetle yüzleşmeyi gerektiren bir roman. Okurken geçirdiği dayanışma ve güçlenme hissinin altı özellikle çizilmeli.
Rose of Nevada: Geleceğin hayaletleri
Dar kadrajları size sanki bir Carl Theodor Dreyer veya Béla Tarr filmi keyfi verirken; düşük tonlu “yeni gerçekçi” akıma yakın oyunculuk da 70’lerin film noirlarını akla getiriyor.
Silent Friend: Köklerin izinden
Gündelik, küçücük anların nasıl kırılmalara yol açabileceğini; hayatın en durağan ritmine kulak vermenin ne kadar büyüleyici olabileceğini hatırlatıyor.
Nirvanna the Band the Show the Movie: Beklediğimize değdi, açlığımız dinmedi
Matt ve Jay’in ellerinde zaman makinesi olduğu bir evrende olasılıklar o kadar çok ki 100 dakikanın kesinlikle yetmediğini düşünüyorsunuz.
Queen at Sea: Gri alanlarda bir aile krizi
Başrolünde Juliette Binoche'u izlediğimiz film, ilk sahnesinden itibaren izleyiciye rahat bir izleme deneyimi olmayacağını haber veriyor.
The Christophers: Kanvasta sahtecilik
Steven Soderbergh’in hâlâ neden bu kadar çevik, yaramaz ve formda olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Geçmiş bugünü şekillendirirken: Cinler
Her karakterin kendi hikâyesini anlatması, aileyi tek bir açıdan değil; parçalı ve çelişkili bir bütün olarak görmemizi sağlıyor.
Bildiğin Gibi Değil: Geçmişler birbirine girerse
Derin bir yüzleşme hikâyesi olmasına rağmen bunu son derece gündelik bir dille anlatıyor ve bu yaklaşımı oldukça etkileyici.
Lord of the Flies: Biri ışığı açmayı unutmuş gibi
Peki bu anlatıyı yeniden hatırlamaya gerçekten ihtiyacımız var mı, yoksa zaten içindeyiz de sadece başka bir versiyonunu mu izliyoruz?
Kısık Ateşte Düdüklü Tencere: Yasınızı nasıl alırdınız?
XXVI. Direklerarası Seyirci Ödülleri’nde Performans Kategorisi’nde Ensemble ödülünü kazanan Kısık Ateşte Düdüklü Tencere üzerine.
Project Hail Mary: Yer çekimsiz ortamda tutunmak
Bilim ile mizah tonunun kurduğu denge sayesinde film, seyir zevkini başarılı bir şekilde sonuna kadar taşımayı başarıyor.
Pembe Çamur: Dünyanın sonundan sevgilerle!
Dil de anlatım da sade ama imgeler oldukça güçlü. Okur hızlıca kendini bu boğucu dünyanın içinde buluyor.