Bir tarihi han, bir meddah ve bir İstanbul anlatısı: Çerkes Rıdvan’ın Dolabı
Reşad Ekrem Koçu’nun metninden sahneye uyarlanan Çerkes Rıdvan’ın Dolabı; mekânı, müziği ve yarattığı biçim ile kentin hafızasını bugüne taşıyor.
formdayız
Ellis Park: Warren Ellis’in Sumatra’da atan kalbi
Son yılların en iyi belgesellerinden biri. Warren Ellis’in müziğine aşina olanlar ve yaban hayata ilgi duyanlar için özellikle bir cevher olduğunu söylemeli.
Gerçek bir olaya dayanmamaktadır: Kefaret
Hızlı okuması zor bir roman Kefaret. Anlatılanların duygusu oldukça ağır. Üstelik çok güzel olduğu için tadını çıkarmak istiyorsunuz.
Music, Money & Mayhem: Müziğin bedeli ve Coldplay çalan diş fırçaları
İngiltere’nin en önemli plak şirketlerinden EMI’ın tarihini ve 2000’lerin ortasından itibaren çöküşünü konu eden podcast serisi üzerine.
Bir şapkaya kaç hayat sığar?: Leopar Desenli Şapka
Fransız edebiyatının en özgün seslerinden Anne Serre, dili de anlatımı da bir iyileştirme unsuru olarak değil; bozulmanın aynası olarak kullanıyor.
Gel-git etkisinde: En Sevdiğinden Başla
Tiyatro Hemhâl'in kurgunun nerede bittiğini, gerçekliğin nerede başladığını asla tam olarak anlamanıza imkân tanımayan oyunu En Sevdiğinden Başla üzerine.
Sınıf mücadelesine farklı bir pencere: Hizmetçiler
Moda Sahnesi'nde Kemal Aydoğan yönetiminde sahnelenen "Hizmetçiler", iktidar kavramının çok yönlülüğüne dikkat çekiyor.
Duymadan sese, görmeden ışığa inananlara: Yunanca Dersleri
Belirsizliği bir anlatım aracı olarak kullanan Han Kang'dan Yunanca Dersleri, evrenine kolay girilen ancak zor hazmedilen bir roman.
The Chair Company: Komedi ve gerilim bir yastıkta olur mu?
The Chair Company dizisinin komedinin yanı sıra yürütmeye çalıştığı gizemli gerilim atmosferini dengelemeye çalışmak çok kolay değil.
Duvardan duvara vurulan bir ruh hâli: Farah Al Qasimi - Çöl Sümbülü
Farah Al Qasimi’nin İstanbul’daki ilk kişisel sergisi, Ulya Soley küratörlüğündeki Çöl Sümbülü üzerine.
No Other Choice: Kâr marjı kadar dar bir ahlak zemini
Odağımızda steril ofisler, kirli vicdanlar, bitmeyen mortgage’lar, diş beyazlatma reklamları ve içi boşaltılmış “aile saadeti” katalogları var.
Die, My Love: “Soyumuz kurusun!”
Jennifer Lawrence ve Robert Pattinson’ı başrollerde buluşturan film, ruhsal sınırları kurcalayan bir dram.
Roofman: Sessiz bağların gürültülü sonu
Derek Cianfrance’ın yönettiği Roofman, Çatı Hırsızı lakabıyla tanınan Jeffrey Manchester’ın gerçek öyküsünden esinleniyor.
Mirrors No. 3: Yakınlığın sınırları
Christian Petzold, son dönemdeki işleriyle aşina olduğumuz dingin ama keskin sinemasını Mirrors No. 3 ile sürdürüyor.
One Battle After Another: Her şey ve hiçbir şey
Polis devleti hadisesi, göçmenlik, derin devlet gibi dert edinilen unsurlar; Paul Thomas Anderson’ın bu coşkulu komedi ve aksiyon fırtınasında yeterince sindirilebiliyor mu, muamma…
Ey Kaledonya: Bazı çocuklar karanlıkta büyür
Baştan sona devam eden bir merak duygusu var ama odak “Kim yaptı?”dan ziyade “Bizi buraya ne getirdi?” sorusunda.
It’s Never Over, Jeff Buckley: Fazla güzel, fazla uzak
Amy Berg’ün prömiyerini Sundance Film Festival’da yapan Jeff Buckley belgeseli, yılın adından söz ettiren işlerinden.
Late Shift: Kaosun içinde merhamet, umut ve güven
Tam da bir gece vardiyasının gerektirdiği gibi hızlı ve akıcı. En zor koşullarda dahi hayatın işleyebildiğini gösteriyor.
Haunted Hotel: Lanetli bir pazar keyfi
Evde pijamalarınızla geçireceğiniz yağmurlu bir pazar gününün çok iyi bir eşlikçisi olacağı kesin.
The Life of Chuck: Orta şekerli bir Stephen King uyarlaması
Film “hayatımızın sonu = evrenin sonu” temalarını The Twilight Zone-vari bir şekilde Chuck Krantz karakteri üzerinden canlandırmaya çalışsa da karakterin tekdüzeliği ve “hissiz” performanslar işin etlenmesine engel oluyor.